Życie to droga

„Prawdziwymi zwycięzcami są ci, którzy zwyciężają w pojedynkach dnia codziennego.”

Wielkie marzenia składają się z mnóstwa elementów...

Wielkie marzenia składają się z mnóstwa elementów...

środa, 27 maja 2015

Prawidłowy rozwój dziecka poprzez zabawowe formy treningu karate



Profesor Roman Maciej Kalina prekursor naukowych opracowań dotyczących sportów walki zwracając jednak uwagę, że sformułowanie sporty walki w odniesieniu do treningu dzieci jest w dużym stopniu mylące i w swej istocie nie oddają tej treści, która obejmuje filozofię , tradycję i sztukę karate.  Karate jest czymś o wiele, obszerniejszym i bardziej uniwersalnym, niż pospolita zbitka słów : sporty walki.

Szósty rok życia dziecka to charakterystyczny moment jego życia, w którym osiąga ono pierwszy szczyt swoich możliwości motorycznych. Pierwsze apogeum motoryczności. Musimy to wykorzystać w ćwiczeniach wiedząc, że dziecko w tym wieku z łatwością opanuje technikę bezpiecznego upadku i potrafi uczyć się efektywnie unikania zderzeń . W tym wieku wprowadzamy także intensywną rywalizację polegającą na bezpośrednim starciu dwojga trenujących dzieci : bez wzajemnego wyrządzania sobie krzywdy i bólu, przy poszanowaniu reguł walki szlachetnej i życzliwości dla partnera (przykładem niech tu będzie wzajemna asekuracja rywali podczas upadków. Taka forma rywalizacji uwrażliwia młodego człowieka na potrzeby i słabości rywala,czego nie może zapewnić wiele dziedzin prawdziwego a więc bezwzględnego sportu . Doświadczony trener dydaktyk wpływa odpowiednimi ćwiczeniami i motywacjami na kształtowanie etycznej sfery osobowości dziecka. Stopniowo w dziecku wyodrębnia się wewnętrzny mechanizm samokontroli w wieku 11 -12 lat z luźnego na pozór zbioru nakazów i zakazów kształtuje się osobista STRUKTURA WARTOŚCI. Mechanizm kontroli zaczyna funkcjonować coraz silniej . Można z dużym, graniczącym z pewnością prawdopodobieństwem stwierdzić, że po pięciu latach właściwego treningu dwunastoletnie dziecko będzie LEPIEJ, DOJRZALEJ funkcjonować społecznie , niż jego rówieśnicy .


Żeby nieco rozszeżyć temat oprę się na badaniach przeprowadzonych w pewnym klubie karate:
Rozpoczęto treningi karate w klasach pierwszych jednej ze szkól podstawowych. Treningi są nieodpłatne, odbywają się w ramach godzin pozalekcyjnych, a na początku roku szkolnego rodzice pierwszoklasistów mieli do, wyboru dla swoich dzieci następujące propozycje zajęć pozalekcyjnych :
Piłka nożna, tenis, zajęcia plastyczne, kółko muzyczne, kółko teatralne i karate.
Spośród siedemdziesięciorga uczniów karate wybrało 37 osób, a pozostałe dziedziny po kilkoro uczniów, piłkę nożną 15. Wybór zajęć został poprzedzony spotkaniem rodziców z osobami prowadzącymi zajęcia, które przedstawiły swoje propozycje programowe ( próby, treningi, szkolenia.




Wszystkie dzieci zostały objęte następującymi badaniami :

 
-badania lekarskie rutynowe


-badania lekarskie wad postawy ( tzw. program proste plecy)


-badanie wydolnościowe testem Coopera


-badanie równowagi dynamicznej tzw. Test obrotowy


badanie równowagi dynamicznej tzw. Test obrotowy
• Test ten polega na wykonaniu w podskokach sześciu obrotów 360 stopni naprzemiennie w prawo i w lewo i ocenie jak bliski jest kontakt stóp badanego z uprzednio wyznaczoną linią . Próba trwa około 12 sekund ,a ocena w największym skrócie wygląda następująco: 0 lądowanie oboma stopami na linii ocena wybitna, 1 lądowanie na linii tylko jedną nogą, 2 lądowanie oboma nogami poza linią, 3 podparcie lub upadek.
Po tym teście możemy przyjąć wstępne kryteria indywidualnej oceny zdolności zachowania równowagi i stosować odpowiednią skalę : od 0 wybitna do 13 niedostateczna.


Przykład 2 : ćwiczący tworzą koło w środku stoi prowadzący i obraca uwiązaną na pasku gąbkową piłką ćwiczący unikają uderzenia piłką starając się dojść jak najbliżej prowadzącego.

2. WYTRĄCANIE PRZECIWNIKA Z RÓWNOWAGI  Np. ćwiczący parami trzymają w dłoniach pasy i ciągnąc lub szarpiąc starają się zmusić przeciwnika do wykonania kroku lub podparcia się .

 3. UWALNIANIE Z CHWYTÓW Np.: Jeden z ćwiczących znajduje się w kole, drugi na zewnątrz stara się chwytać go za ubranie i wyszarpać z koła . Stojący w kole broni się zrywając chwyty.


4. KRĘPOWANIE RUCHÓW Np. ćwiczący leży na brzuchu, przeciwnik kładzie się na nim w poprzek, na dany znak leżący na brzuchu stara się wstać, przeciwnik krępuje jego ruchy.

 5. USUNIĘCIE PRZECIWNIKA Z KOŁA Np. walka zgodna z zasadami sumo.

 6. WTRĄCANIE PRZECIWNIKA W USTALONE MIEJSCE Np. przeciwnicy starają się wzajemnie wepchnąć lub wtrącić do wyznaczonego koła ( tzw. kałuża).


7. OBRONA TERYTORIUM Np. obrońca jest atakowany przez agresora, który chce wkroczyć na określony teren.

8.  STARCIE Kompleksowe rozwiązanie bezpośredniego starcia : wykorzystanie zasobu podstawowych środków walki ( uderzenia, upadki, uniki, odskoki, krępowanie ruchów, etc. Jest to już zaawansowany sposób ćwiczenia będącego jednak dla dzieci dobrą zabawą.


Ale trener ma tutaj okazję wyodrębnić postawy rycerskie i szlachetne oraz postawy agresywne i zachowania łamiące zasady ( zadawanie bólu, złość, naruszenie nietykalności osoby neutralnej ( w zabawie kulawy lis) . Wiele tu zależy od tego, w jaki sposób prowadzący instruktor wprowadzi zasady zabawy jeszcze przed jej rozpoczęciem.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz