Nowości:)

Udało mi się dzisiaj dodać muzykę na bloga:) Robiłam to pierwszy raz, ale wszystko poszło ok:)
Będę również się starała z czasem popracować też nad grafiką:) 

Shuriken

Shuriken są ściśle związane z wojownikami ninja, jednak chciałam im poświęcić osobną notkę:) Osobiście jak na razie posiadam jedną:)

Shuriken- broń miotana, używana przez wojowników ninja.
Shurikeny były pociskami do ręcznego miotania. Składały się z od 3 do 10 ostrzy. Ogólnie, ze względu na kształt wyróżnia się 20 różnych rodzajów shurikenów: potrójne, z 4 ostrzami, o kształcie gwiazdy, z 6 ostrzami, o kształcie swastyki oraz gwiazdki z 8 i 10 ostrzami. Każdy klan posiadał inny rodzaj shurikena.
Ostrza shurikenów pokrywano trucizną. Większość wojowników nosiła 9 shurikenów - tę właśnie liczbę uznawano za szczęśliwą. Rzucając shurikeny wojownik zawsze zostawiał sobie jedną gwiazdę dla obrony przy bezpośrednim starciu z przeciwnikiem. Adept musiał tak długo rzucać shurikenem w tarcze w kształcie ludzi, aż był w stanie za każdym razem precyzyjnie w nie trafić. Miał doskonałe oko i niezwykłe wyczucie czasu - potrafił rzucać tak szybko, iż zdarzyło się, że w tym samym czasie w powietrzu znajdowało się 6 lub nawet 7 pocisków.


 Główne cele, w które rzucano to:

- oczy i przestrzeń między nimi

- czoło

- gardło

- serce

- pierś

- udo

- brzuch

- stopa

 Shurikeny z epoki Edo w muzeum na zamku w Odawara

Istnieją cztery rodzaje shurikenów:

• happa-shuriken - 8 ramienne gwiazdy
• hira-shuriken - o płaskiej powierzchni, mający 3 do 7 ramion
• bō-shuriken - "pręty" ostre z jednej lub dwóch stron o różnych kształtach przekroju
• itaken-shuriken - przypominające obcięte końcówki ostrzy mieczy
• taisha ryu hikudokyu - shuriken - przypominający koło

Każdy z tych rodzajów miał różne odmiany, wzorów shurikenów było bardzo dużo. Używano ich do przestraszenia przeciwnika miotając nimi z ukrycia lub dla zatrzymania pościgu.
Shurikeny najczęściej mają grubość 2 mm, średnicę 10 cm oraz masę 100 g.
Obraz broni jest bardzo wypaczony przez obecne kino światowe oraz pogłoski. 

Shu-ri-ken oznacza "ostrze ukryte w dłoni" i niekoniecznie wyglądem przypomina "gwiazdkę". Używana przez samurajów, choć nie opanowali tej sztuki do perfekcji. Nie służyły one do zabijania, lecz ranienia podczas ucieczki lub niespodziewanych sytuacji. Senban shuriken oznacza płaskość w przypadku gwiazd o grubości materiału mniejszej lub równej ok. 2 mm, które również były najczęściej używane.

Każdy z tych rodzajów miał różne odmiany, wzorów shurikenów było bardzo dużo. Używano ich do przestraszenia przeciwnika miotając nimi z ukrycia lub dla zatrzymania pościgu.
Shurikeny najczęściej mają grubość 2 mm, średnicę 10 cm oraz masę 100 g.

Obraz broni jest bardzo wypaczony przez obecne kino światowe oraz pogłoski. Shu-ri-ken oznacza "ostrze ukryte w dłoni" i niekoniecznie wyglądem przypomina "gwiazdkę". Używana przez samurajów, choć nie opanowali tej sztuki do perfekcji. Nie służyły one do zabijania, lecz ranienia podczas ucieczki lub niespodziewanych sytuacji. Senban shuriken oznacza płaskość w przypadku gwiazd o grubości materiału mniejszej lub równej ok. 2 mm, które również były najczęściej używane.

 

Ninjutsu

Dzisiaj kilka informacji o sztuce walki, jaką jest ninjutsu...:)


Ninjutsu (,jap. 忍術 ninjutsu, także: 忍び術 shinobi-jutsu, 忍法 ninpō) – sztuka walki, maskowania się, strategii oraz niekonwencjonalnych działań zbrojnych oraz walki partyzanckiej, praktykowana przez shinobi (poza Japonią powszechnie znanych jako ninja). Obecnie na świecie występuje kilka rodzajów nowoczesnego ninjutsu, jednak nie każdy z nich wykazuje związek z prawdziwą praktyką ninjutsu w Japonii. Uważa się, że ninjutsu łączy się wyłącznie ze skrytością i działaniem z ukrycia. Jednakże osoby ćwiczące ninjutsu wykorzystują tę technikę także do samodoskonalenia.

Nazwa

Główny znak – nin (忍) – jest złożony z dwóch znaków: górny znak – ha (刃) – znaczy "kraniec miecza", a dolny znak – kokoro (心) – oznacza "serce" lub "duszę". Sam znak 刀 oznacza "miecz", "ostrze"; znak 刃 daje "kraniec miecza". Razem oznaczają "skrytość", "sekretność", "wytrzymałość", "wytrwałość" i "cierpliwośc". Jutsu (術) oznacza "sztukę" lub "technikę". Pō (法) przedstawia "wiedzę", "zasadę", "prawo". Kiedy występuje w złożeniu sinojapońskim ze znakiem nin, odnosi się do sztuk ninja.

 

Historia

Ninjutsu zostało stworzone przez grupę ludzi, głównie z prowincji Iga oraz miasta Kōka, w prefekturze Shiga w Japonii. Przez całe swoje istnienie shinobi używający ninjutsu byli postrzegani jako zabójcy, zwiadowcy i szpiedzy. Ninjutsu widziane było głównie przez pryzmat działania w ukryciu i używania podstępów. W powszechnym wyobrażeniu shinobi łączeni byli z działalnością postrzeganą dzisiaj jako przestępcza.
W czasie swojego działania, wiele różnych szkół (ryū) wypracowało własne odmiany ninjutsu.
Przykładem powstania takiej ryū może być Togakure-ryū. Ta ryū powstała po tym, jak pokonany samurajski wojownik Daisuke Togakure uciekł do regionu Iga. Poznał on mnicha-wojownika Kaina Doshi, który wskazał mu nowy sposób postrzegania życia oraz techniki ninjutsu.
Ninjutsu powstało jako zbiór fundamentalnych metod przetrwania, przydatnych w niebezpiecznych regionach feudalnej Japonii. Shinobi używali swoich umiejętności, aby zwiększyć swoje szanse na przetrwanie w groźnych czasach politycznego zamętu. Ninjutsu zawierało w sobie także metody zbierania informacji i techniki pozostawania niewykrytym oraz mylenia tropów. Może także wykazywać elementy sztuki maskowania, uciekania, ukrywania się, łucznictwa, medycyny, wiedzy o ładunkach wybuchowych i trucicielstwa.
Umiejętności szpiegostwa i skrytobójstwa były bardzo przydatne dla walczących ze sobą frakcji średniowiecznej Japonii. Ponieważ umiejętności te były powszechnie uznawane za niehonorowe, japońscy wojownicy zatrudniali ludzi, którzy żyli poza japońskim systemem klasowym. Osoby takie były zwane dosłownie "nieludźmi" (非人, hinin). W końcu ninjutsu zaczęto kojarzyć wyłącznie ze szpiegostwem, a ludzie, którzy się tym zajmowali, zwani byli shinobi-no-mono.

 

Szkoły

Niektóre tradycyjne sztuki walki, takie jak Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū, wykazują się cechami ninjutsu; nie są to jednak szkoły ninjutsu. Współcześnie istnieje wiele szkół ninjutsu, a niektóre z nich podają, jakoby pochodziły od pierwszych japońskich szkół; jest to jednak temat ciągłych sporów badaczy.

Witam:)

Jeszcze trochę i koniec dobrego, wakacje nieubłaganie dobiegają końca.. Niedługo wracam na studia, czas nadrobić zaległości... Zaczynam również dodatkowo naukę w policealnej szkole. Chcę się trochę dokształcić pod kątem biznesu i finansów, co może mi się przydać w przyszłości do prowadzenia własnej firmy. 
Będę mieć pewnie mniej czasu na pisanie, ale będę się starać w miarę możliwości umieszczać notki... :)
W ostatnich wpisach było trochę na temat regeneracji , odnowy biologicznej w sztukach i sportach walki. Teraz czas na trochę opisów, tak dla urozmaicenia... :)
Oczywiście będę wplatała czasem artykuły, jeśli znajdę jakieś warte uwagi:)

Pozdrawiam :)

Podologia w sportach i sztukach walki- Nie zbieraj grzybów na macie, Odciski - bolesny problem...

Uprawiając wschodnie sztuki walki poprawisz kondycję fizyczną oraz znajdziesz spokój wewnętrzny. Niestety, można "znaleźć" też grzyba. Ćwiczenie boso w publicznych miejscach naraża nas na zarażenie się grzybicą.

Wszyscy wiemy, że pod publiczny prysznic należy chodzić w klapkach. To jednak nie wystarczy, aby uchronić się przed grzybicą. Zarodniki grzybów mogą bowiem żyć nawet kilka lat w suchym środowisku, czekając na dogodną okazję, żeby znaleźć nowego właściciela. Czatują w dywanikach, matach do ćwiczeń, ręcznikach, na podłogach sal gimnastycznych.

 
 Grzyby atakujące człowieka


Grzyby mają różne postaci. Składają się zwykle z nitkowatych części nazywanych strzępkami. Mają one rzadką zdolność do rozkładania keratyny, czyli białka będącego głównym składnikiem naskórka, włosów i paznokci. Można właściwe powiedzieć, że grzyby żywią się kreatyną i dlatego atakują naszą skórę, paznokcie i włosy.

Grzyby atakujące organizm ludzki produkują zarodniki, czyli komórki służące do bezpłciowego rozmnażania się. Znajdują się one w łuszczącej się skórze chorego na grzybicę. Spotkanie ze złuszczonym fragmentem grzybiczo zmienionej skóry staje się często przyczyną zarażenia. Wystarczy stanąć boso w miejscu, gdzie również bez obuwia przechadzał się chory na grzybicę. Zgubiona przez niego łuska przykleja się do naszej stopy.

Objawy grzybicy

Idealne warunki do życia grzyby znajdują na stopach. Upodobały sobie zwłaszcza ciepłe i przytulne miejsce między czwartym i piątym palcem. Właśnie tu najczęściej rozpoczyna się choroba. Potem drobnoustroje przenoszą się w inne przestrzenie między palcami i mogą zająć całą powierzchnię stóp. Potrafią również zaatakować paznokcie, dłonie, pachwiny i inne części ciała.

Pierwsze symptomy ataku grzybicy to łuszczenie się skóry. Organizm wyczuwając obce ciało zaczyna się bronić. Może zrobić się zaczerwienie, które swędzi. Kiedy drapiemy się, rozsiewamy zarodniki i choroba rozprzestrzenia się. Gdy zaatakuje paznokcie, zmienia ich wygląd. Pojawiają się białe lub żółte plamy oraz wolna przestrzeń pod paznokciami. Zarażone grzybicą paznokcie mogą też mieć zmieniony kształt lub grubość.



Jak wiadomo osoby trenujące sporty lub sztuki walki, podczas treningu na boso, narażone są również na powstawanie odcisków.  
Jak sobie z nimi radzić...?

Pielęgnacja to podstawa

Bolące odciski należy traktować delikatnie i postarać się o odpowiednie kosmetyki, które je zlikwidują. Inaczej odciski nie będą się goić i sprawią jeszcze więcej kłopotów. Warto regularnie pielęgnować stopy. Dzięki temu nie dopuścimy do nagromadzenia się dodatkowego naskórka.

Peeling jest najlepszy!

Kiedy stopa jest po kąpieli, wymoczona, nie należy od razu zdzierać zrogowaciałej skóry pumeksem. Absolutnie nie należy odcisków przecinać lub wycinać. Lepiej grubą skórę przetrzeć gruboziarnistym peelingiem. Następnie dobrze jest zaopatrzyć się w specjalną tarkę. To nią delikatnie powinno się zetrzeć naskórek. Na zakończenie zabiegu warto posmarować obie stopy mocno nawilżającym kremem. W aptekach czy drogeriach znajdziemy preparaty nawilżające przeznaczone wyłącznie do nóg. Przy braku alternatyw równie dobrze jest stopy wysmarować kremem do rąk. Najlepiej taki, który zawiera glicerynę lub mocno natłuszcza skórę.

Domowym sposobem

Kiedy nie możemy poradzić sobie z odciskami, a nasze stopy wciąż obrastają w zrogowaciały naskórek, warto zastosować domowe kuracje. Będą one skuteczniejsze od kremów i balsamów kupionych w sklepie.

• Cebula, rumianek i soda
  Wymocz stopy w ciepłej wodzie z dodatkiem sody oczyszczonej. Wystarczy 1 łyżeczka na 2 litry wody. Wcześniej możemy zaparzyć 2-3 torebki kwiatostanu rumianku. Przygotowany i ostudzony napar powinniśmy również dolać do wody z sodą. Rumianek działa kojąco na skórę, szczególnie, gdy znajdują się na niej otarcia. Dodatkowo roślina ta rozmiękczy stwardnienia. Kiedy po kwadransie stopy będą mięciutkie, należy w miejsce odcisku przyłożyć grubszy plaster podpieczonej na ogniu cebuli. Taki okład zawijamy bandażem i pozostawiamy na noc. Czynność należy powtarzać codziennie, aż do całkowitego zlikwidowania dolegliwości.
   
• Aspiryna też pomoże
  5-6 tabletek aspiryny rozdrabniamy i rozpuszczamy w niewielkiej ilości wody. Mieszanka ma w konsystencji przypominać papkę. Do niej dodajemy 1-2 łyżeczki cytryny. Powstałą papką smarujemy stwardniałą skórę, owijamy szczelnie folią spożywczą. Można dodatkowo stopę owinąć ręcznikiem, aby utrzymać wyższą temperaturę. Okład pozostawiamy na kwadrans. Po spłukaniu papki warto zrobić peeling w miejscu zgrubienia.

Regeneracja w sportach walki

Regeneracja stanowi oczywistą część życia każdego zawodnika/amatora sportów walki. Jest pewnego rodzaju puzzlem, który razem z dietą i treningiem składa się na efekty, dla których to robimy.
Wiele osób uważa, że zwyczajne odpuszczenie treningu w danym dniu można zaliczyć do odnowy ich ciała. Oczywiście taki typ odpoczynku przynosi ulgę dla organizmu i pozwala w pewnym stopniu się zregenerować. Jednak jest to tylko malutki procent, do jakiego Wasze ciało jest zdolne się odnowić.
W punktach poniżej nie wymieniłam snu, gdyż jest to najważniejszy element, o którym wiedzą, mam nadzieję, wszyscy. Przy wytężonym reżimie treningowym powinno się spać 7-8 godzin. Jakość snu można polepszyć (szczególnie u osób, obciążonych stresem) preparatem ZMA w połączeniu z ziołowymi tabletkami tribulusa. ZMA można stosować regularnie, zaś tribulus cyklicznie co 2 miesiące. Niektóre kompleksy potreningowe i witaminowo-mineralne zawierają w swoim składzie odpowiednią proporcję Cynku, B6 i Magnezu, skutecznie zastępując ZMA. W poniższym artykule postaram się przybliżyć najpopularniejsze i najefektywniejsze bodźce, skłaniające Wasze ciało do automatycznej odnowy przed kolejnymi wyzwaniami, czekającymi na macie.
 
Krioterapia

Polega na kilkominutowym przebywaniu w komorze, w której temperatura waha się między ok. –100, a – 160 stopni. Zwiększone ukrwienie tkanek wpływa na przyspieszoną regenerację. Krioterapia doskonale również hartuje organizm, chroniąc przed infekcjami i zwiększając wydolność całego ciała.


Lampy

Co prawda solarium z założenia ma służyć w utrzymaniu wakacyjnej opalenizny, bądź po prostu zyskaniu ładnego koloru skóry, nie zważając na mróz za oknem. UV jednak wpływa na wytwarzanie hormonów, odprężenie, obniżenie ciśnienia i wydolność tlenową. Nie przesadzajcie jednak z dobroczynnością solarium. Na początku, w celu przyzwyczajenia skóry proponuję kilka wizyt po 5-6 minut. Z czasem można zwiększać, utrzymując jednak barierę do 10 minut. 


Lekki trening

Aeroby doskonale likwidują zakwasy, poprawiają krążenie i rozluźniają. Wystarczy 20-40 minut treningu. Można zrobić jogging, kilka długości na basenie, bądź spróbować gotowych programów aerobowych, dostępnych w internecie, bądź na dvd (np. George St. Pierre Rush Fit- robić na 50% swoich możliwości!). Polecam również każdy trening zakończyć rozciąganiem i krótkimi ćwiczeniami, które wykonujecie w trakcie rozgrzewki.


Sauna

Doskonale pobudza krążenie i rozluźnia zmęczone treningiem mięśnie, przyspieszając ich odnowę. Ułatwia szybkie wydalanie toksyn i chroni przed infekcjami. Proponuję 3 sesje po 8-10 minut, przeplatane zimnym prysznicem i krótkim odpoczynkiem między wejściami. Stosować maksymalnie dwa razy w tygodniu.



Prysznic/Kąpiel

Woda działa w podobny sposób jak sesje na saunie. Kąpiel w gorącej wodzie z dodatkiem soli zwiększa potliwość, co podkręca krążenie i wydzielanie toksyn. Doskonale również odpręża, pozwalając spokojnie zasnąć.
Polecam również prysznic z przeplataniem ciepłej i zimnej wody. Zwiększają dopływ składników odżywczych do mięśni i poprawiają ukrwienie. Na początku etap zimnego strumienia może być dla Was szokiem, z czasem jednak organizm się do niego przyzwyczaja i taki prysznic staje się prawdziwym relaksem. Nie muszę również nadmieniać, że tego typu kuracje zwiększają odporność na infekcje, a wszyscy doskonale wiemy jak ciało reaguje na chorobę i dawkowane w jej trakcie antybiotyki.
Dla prawdziwie hardkorowych zawodników polecam prysznice, bądź krótkie wejścia do wanny z lodowatą wodą. Osobiście testowałem regularnie po każdym treningu z prostej przyczyny okresu letniego, w którym piece nie były rozgrzewane. Prócz odprężenia i przyspieszonej regeneracji zauważyłem również dużą odporność na choroby. W wielu highlightach często pokazywane są kąpiele zawodników MMA w wannie/beczce z wodą i lodem.
Bicze szkockie, masaże wodne, jazzuci. Przede wszystkim punktowe ukrwienie zmęczonych mięśni, ale również rewelacyjne odprężenie i przyjemność, płynąca z tych kuracji.

Masaż sportowy z elementami odnowy biologicznej

Dzisiejsza notka będzie poświęcona tematyce masażu, a konkretniej masażu sportowego.

 Artykuł pochodzi z książki: "Masaż sportowy z elementami odnowy biologicznej " Leszek Magiera, Piotr Walaszek i częściowo ze strony internetowej.


Na początek kilka informacji ogólnych :)


 

 Masaż sportowy jest podobny do masażu klasycznego , różnica polega tylko na tym że podczas masażu sportowego stosuje się dłuższe i bardziej energiczne , silniejsze głaskania rozcierania itd… Celem tego masażu jest zapobieganie objawom patologicznym (urazom),Masaż sportowy spełnia następujące funkcje :

*rozgrzewającą – przygotowującą do zawodów czy treningu,
*regenerującą – przyspieszającą powrót organizmu po dużym wysiłku do stanu prawidłowego,
*leczniczą – wspomagając leczenie urazów powstałych w czasie treningu czy zawodów.

Masaż sportowy, tak samo jak masaż klasyczny, aby był skuteczny, należy wykonywać w seriach nie dłuższych niż 20 zabiegów, po których musimy zasto­sować przerwę 14-dniową, ze względu na odczyn przyzwyczajenia mięśni do bodźców mechanicznych.
W przerwach tych wskazane są inne zabiegi fizykote­rapeutyczne. W praktyce sportowej bardzo mało czasu przeznacza się na bierny odpoczynek i dlatego masaż stosujemy przez większą część roku kalendarzowe-go. Aby masaż spełniał swoje zadanie, musimy stopniowo zwiększać czas trwa­nia, jak również intensywność bodźców.

 

Informacje dla sportowców

Masaż sportowy w zależności od zadań jakie ma spełniać dzielimy na:

 -masaż podtrzymujący-kondycyjny, 
-masaż przedwysiłkowy-zapobiegawczy, masaż międzywysiłkowy-regeneracyjny 
-masaż powysiłkowy-treningowy.

Masaż podtrzymujący-kondycyjny stosowany jest w okresie przej­ściowym, tzn. w czasie przerwy w regularnych zajęciach sportowych. Zadaniem tego masażu jest utrzymanie organizmu sportowca w sprawności fizycznej. Naj­częściej stosuje się masaż całościowy wykonywany co drugi dzień, w celu akty­wizacji układów ruchowego i krążenia. Masaż sportowy należy łączyć z innymi zabiegami fizykoterapeutycznymi wchodzącymi w skład odnowy biologicznej.

Masaż przedwysiłkowy-zapobiegawczy, zwany również masa­żem przedstartowym, przeprowadza się bezpośrednio przed zawodami. Zada­niem tego zabiegu jest maksymalne rozgrzanie w krótkim czasie tych grup mię­śniowych, które mają największy udział w zawodach.

 Masaż przedstartowy sta­nowi uzupełnienie rozgrzewki i należy go wykonać ok. 5 minut przed startem. W zależności od ilości masowanych grup mięśniowych czas masażu nie powi­nien przekraczać 10 minut. W dyscyplinach sportowych wymagających długo­trwałego wysiłku stosujemy dłuższy masaż w tempie wolnym, natomiast w dys­cyplinach wymagających krótkotrwałego wysiłku wykonujemy krótkie, ener­giczne masowanie. Szczególną uwagę zwracamy na okolicę stawów i ścięgien przechodzących w brzuśce mięśniowe. Jeśli zawody sportowe będą rozgrywane przy niesprzyjających warunkach atmosferycznych, masaż przedstartowy wyko­nujemy z zastosowaniem maści lub kremów rozgrzewających.

Masaż międzywysiłkowy-regeneracyjny, zwany również masa­żem międzystartowym, przeprowadza się w przerwie między poszczególnymi startami albo bezpośrednio po zawodach lub intensywnym treningu. Zadaniem tego masażu jest doprowadzenie w krótkim czasie organizmu sportowca po du­żym wysiłku do stanu prawidłowego. Masowanie rozpoczyna się po krótkim od­poczynku i kąpieli zawodnika. Najwięcej czasu, bo 80%, poświęcamy na masaż grzbietu i karku oraz grup mięśniowych, które były najmniej obciążone. Naj­mniej czasu, około 20%, wykorzystujemy masując mięśnie najbardziej zaanga­żowane w wysiłek. Czas masażu nie powinien przekraczać 15 minut, a w przy­padkach dłuższej przerwy międzystartowej wskazane jest przeprowadzenie po­wtórnego masażu międzywysiłkowego po upływie 2-3 godzin.

Masaż powysiłkowy-treningowy stosuje się w okresie całego cyklu treningowo-startowego uwzględniając duże przeciążenia. Zadaniem tego zabiegu jest przygotowanie sportowca do treningu, eliminacja zjawiska przetrenowania oraz przyspieszenie odnowy biologicznej organizmu. 
Masaż powysiłkowy prze­prowadza się około 2 godziny po treningu lub zawodach stosując całościowy masaż trwający 60 minut. Po treningach siłowych masujemy dopiero po 5 – 6 godzi­nach, ze względu na procesy adaptacyjne mięśni, co korzystnie wpływa na wzrost siły i masy mięśniowej. Niekiedy w czasie tygodniowego cyklu treningo­wego wskazane jest stosowanie masażu powysiłkowego dwa razy dziennie; je­den masaż częściowy – obejmujący partie mięśni najbardziej obciążone, oraz drugi – całościowy.


Masaż sportowy w wybranych dyscyplinach sportowych: Sporty walki


Judo i zapasy







 To dyscypliny, które wszechstronnie rozwijają organizm zawodnika, zwłaszcza siłę, zręczność, szybkość, wytrzymałość. Od uprawniających te sporty wymaga się niestandardowej kompilacji ruchów i ciągłej zmienności intensywności pracy. Zawodników cechuje wzrost napięcia mięśniowego i nerwowego, a także szybkość reakcji na zmieniające się warunki walki i na różnorakie chwyty, którymi posługuje się przeciwnik w walce( oprócz analizatora wzrokowego istotne też jest rozwinięcie u zawodnika czucia mięśniowego).  U judoków i zapaśników najlepiej rozbudowane są  mięśnie tułowia, obręczy barkowej, kończyn górnych i dolnych oraz szyi. 


Pięściarstwo


 

To dyscyplina o charakterze szybkościowo-siłowym( szczególnie szybkość  skurczu mięśni kończyn górnych jest bardzo duża). Najbardziej przeciążone są mięśnie i stawy kończyn górnych( w tym szczególnie stawy promieniowo-nadgarstkowe), mięśnie ramienia i obręczy barkowej, kolejno mięśnie klatki piersiowej i brzucha oraz mięśnie, stawy i aparat więzadłowy kończyn dolnych.


Masaż treningowy

 U sportowców uprawiających  sporty walki po treningach wykonuje się spokojny, ale bardzo silny masaż kończyn górnych i obręczy barkowej lub kończyn dolnych i obręczy biodrowej. Masaż częściowy najlepiej jest stosować wieczorem 4-5 godz. po ostatnim treningu. Podczas masowania stosuje się przede wszystkim rozcieranie i głębokie ugniatanie. Masaż całego ciała przeprowadza się 2 razy w tygodniu, rezygnując z zabiegu częściowego. 

Można stosować według schematu:

I dzień tygodnia- masaż kończyn górnych i obręczy barkowej
II dzień tygodnia- masaż kończyn dolnych i obręczy barkowej
III dzień tygodnia- masaż całkowity
IV dzień tygodnia- masaż kończyn górnych i obręczy barkowej
V dzień tygodnia- masaż kończyn dolnych i obręczy biodrowej
VI dzień tygodnia- masaż całkowity
VII dzień tygodnia- masaż mięśni przykręgosłupowych i grzbietu

W przypadku przetrenowania zawodnika można zrezygnować z kolejnego treningu, zastępując go silnym masażem całego ciała.
Wykonanie masażu treningowego należy przerwać na 2 dni przed zawodami.


Masaż przed zawodami

Między ostatnim dniem treningu, a dniem zawodów przeprowadza się bardzo silny masaż całkowity celem utrzymania mięśni w optymalnej gotowości startowej.


Masaż sportowy u judoków i zapaśników

Stosuje się krótki, ale dokładny masaż mięśni przykręgosłupowych, grzbietu, karku i barków, kończyn górnych i dolnych, szczególnie zwracając uwagę na wały mięśni czworobocznych, pośladki oraz wszystkie stawy kończyn. Na początku w pozycji leżenia przodem przeprowadza się masaż tylnej strony tułowia( grzbiet w całości , kark z barkami oraz pośladki). Następnie masuje się tylne strony kończyn dolnych, zwłaszcza ścięgna Achillesa. W pozycji leżenia tyłem masowaniem obejmuje się przednie strony kończyn dolnych oraz kończyny górne. Kończyny górne można masować również w pozycji siedzącej, uwzględniając podczas zabiegu stawy rąk, nadgarstkowe, łokciowe i ramienne.